KERAMZYT

Podstawowym surowcem do produkcji KERAMZYTU są gliny pęczniejące. Formuje się je w małe grudki i wypalaw tzw. piecu obrotowym w temperaturze 1200 stopni celsjusza. Powstają w ten sposób różnej wielkości granulki, które są niepalne, mrozoodporne, mało nasiąkliwe, i dają się łatwo kroić. Mają dobre właściwości izolacyjne - doskonale nadają się do ocieplania stropów, podłóg i izolacji fundamentów. Mimo swojej lekkości uzyskuje bardzo wysokie włściwości wytrzymałościowe. W przeciwieństwie do cegieł KERAMZYT nie zawiera popiołów wielkopiecowych. Jest lekki, odporny na korozję biologiczną, działanie grzybów i pleśni, ma doskonała termoizolacyjność i dużą wytrzymałość mechaniczną. Posiada dobre właściwości radiestezyjne.

Przekrój przez ściane z keramzytu.

KERAMZYT - historia przypadkowego odkrycia

Historia keramzytu to historia przypadkowego odkrycia, które wkrótce okazało się prawdziwym przebojem. W 1913 roku w cegielni N.T Hayde'a w USA nastąpiła awaria spowodowana zbyt wysoką temperaturą wewnątrz pieca. Niesolidny palacz dosypał zbyt dużo miału węglowego i ... zasnął. Kiedy obudził się spostrzegł, że zamiast pięknie wypalonej cegły w piecu znajduję się nieforemna, brunatna masa. Przestraszony zaczął rozbijać ją młotem. Odłupywane kawałki były nadspodziewanie twarde, a jednocześnie bardzo lekkie. Pragmatyczny właściciel cegielni, działając w myśl zasady, że "każdą wadę można podnieść do rangi waloru" wpadł na pomysł opatentowania sposobu wytwarzania spęczniałych grud gliniastych. Uzyskał on patent na wypalanie lekkiego kruszywa, które nazwał haydit (od swojego nazwiska). Pierwszy zakład ruszył w 1917 roku, a w 1927 roku kruszywo to przekroczyło granice USA - zbudowana została fabryka w Kanadzie.

Do wybuchu II wojny światowej małe wytwórnie hayditu powstały w Szwecji, Norwegii i Danii. Po wojnie zapotrzebowanie na materiały budowlane wzrosło dynamicznie. Zakłady produkujące lekkie i gliniane kruszywo zaczeły powstawać na całym świecie. W krajach anglojęzycznych nazwano je - LECA od pierwszych liter Light Expanded Clay Aggregate czyli lekkie spęczniałe gliniane kuleczki. W krajach niemieckojęzycznych - używa się nazwy BLAHTON, a w Skandynawii - FIBO lub LECA. W Polsce nazwę wypożyczono z języka greckiego - glina garncarska - keramos, czyli keramzyt.

Szereg właściwości technicznych sprawia, że keramzyt jest dobrym materiałem budowalnym. Jest bardzo lekki, wygodny do transportu i stosowania, odporny na działanie wilgoci, kwasów i na procesy gnilne. Jest mrozoodporny i niepalny, stosunkowo wytrzymały i ciepły oraz całkowicie odporny na działanie żywych organizmów. Keramzyt nie chłonie wilgoci, poddany jej działaniu szybko ją "oddaje". Nasiąkliwość keramzytu określana na około 21% dla największych kulek, dotyczy tylko ich zewnętrznej otoczki. Keramzyt nie zanika pod wpływem ciepła i nie wydziela żadnych związków chemicznych ani gazów. Nie lubią go żywe stworzeni: gryzonie ani owady; odporny również na działanie pleśni i grzybów.

Podstawowym zastosowaniem wykorzystującym zalety keramzytu jest wytwarzanie lekkiego betonu keramzytowego i całych gotowych ścian.

Decydując się na wzniesienie domu lub innego obiektu budowlanego należy brać pod uwagę szereg zasadniczych czynników mających wpływ na wymaganą dobrą jakość całego budynku. Budynki powinny spełniać 6 podstawowych wymagań sa to:

- bezpieczeństwo konstrukcji,

- bezpieczeństwo pod względem pożarowym,

- bezpieczenstwo użytkowania,

- higienia, zdrowie i środowisko,

- ochrona przed hałasem,

- oszczędność energii i odpowiednia izolacyjność cieplna przegród.

Korzystne właściwości mechaniczne i fizyczne lekkich betonów keramzytowych, a także stosowane w systemie PRAEFA rozwiązania konstrukcyjne gwarantują w pełni spełnienie tych wymagań.